Falar de Ribeseya ye falar de mar y de monte. El conceyu ye unu de los destinos más cotizaos cada branu. La guapura de les sos sableres y la so redolada privilexada faen de la villa un destín rural por excelencia. El conceyu atópase arrodiáu pel mar Cantábricu, el ríu Seya y los Picos d’Europa, un fechu que lu converte en destín aptu pa tou tipu de viaxeros, dende los que busquen la tranquilidá y el descansu de la zona rural a quien apuesta pol turismu d’aventura.
El Descensu Internacional del Sella dio a conocer Ribeseya y Asturies al mundu. La conocida popularmente como la fiesta de Les Piragües ye unu de los eventos más multitudinarios y esperaos del branu, motivu pol cual foi declarada Fiesta d’Interés Turísticu Internacional. Anguaño la so celebración nun va ser posible por cuenta de la actual crisis sanitaria provocada pola pandemia de la Covid-19. Lo que sí ye posible ye vivir en primer persona la esperiencia del descensu garrando una piragua y percorriendo -al to ritmu, ensin les prises de la competición- los 15 kilómetros que separen la ponte de Les Arriondes de Ribeseya.

Les piragües formen parte del paisaxe na desembocadura del riu Seya. / PixabayLes sableres son otru de los grandes atractivos de Ribeseya pa la temporada braniza. La Talaya, Vega, Cuerres, Arra y, cómo non, la de Santa Marina. Esti arenal ye’l más conocíu del conceyu pola so privilexada situación en la desaguada del ríu Seya. Destaca pol so sable doráu y finu y una forma qu’asemeya una concha perfecta. Un pequenu paraísu que completen les elegantes cases d’indianos, como se conoz a los asturianos que tornaron en faciendo fortuna n’América. El barriu residencial del Arenal foi impulsáu pola Marquesa d’Argüelles y trazáu por Darío de Regoyos Molenillo a entamos del sieglu XX. Alliniáu col paséu marítimu conforma unu de los conxuntos arquitectónicos más bellos del territoriu asturianu.

Les casonas d’indianos arrodien la sablera de Santa Marina. / Pixabay

Pero Ribeseha ye muncho más que sableres. La so mariña foi testigo de la hestoria mientres cientos de miles d’años. Nel conceyu entá se caltienen restos del pasu de los dinosaurios pel territoriu asturianu. El xacimientu xurásicu de los Cantiles de Tereñes escuende delles icnites de dinosauriu. Ente toes elles, destaquen cuatro rastros paralelos d’ornitópodos, unu de terópodu y otru bien espectacular d’estegosauriu, nel que tán representaes les buelgues de manos y pies. Un patrimoniu natural concentráu nunos 400 metros de pedreru de bon accesu. Una escursión especialmente encamentada si viaxes en familia.
Visita obligada merez la cueva de Tito Bustillo. Descubierta en 1968 pol grupu d’espeleoloxía Torreblanca, caltien pintures prehistóriques dataes ente’l 33.000 hasta’l 10.000 a. C. Ta considerada considerada unu de los meyores exemplos d’arte rupestre paleolíticu d’Asturies y unu de los xacimientos más completos de tola Cornisa Cantábrica, motivu pol cual foi declarada Patrimoniu de la Humanidá en xunetu de 2008. La visita entama nel Centru d’Arte Rupestre Tito Bustillo onde s’afonda nel descubrimientu de la cueva, quién la habitaron o cómo son les amueses d’arte rupestre que caltien nel so interior.

Pintures na cueva de Tito Bustillo.El Centru ye tamién el puntu d’entamu de la visita a la Cuevona d’Ardines, una inmensa cúpula xeolóxica que forma parte del sistema de galeríes del Macizu d’Ardines. Na so sala principal el techu algama los 40 metros d’altor. Una buraca natural dexa’l pasu de la lluz natural. Un marcu incomparable que val cada branu d’escenariu d’un ciclu de conciertos de música de cámara.
Merez tamién la pena la visita a la Cuevona de Cueves. Trátase d’una espectacular cueva natural. La so particularidá ye la de sirvir como única vía de comunicación col esterior del pequenu pueblu de Cueves, asitiáu ente’l ríu y el monte. La carretera escurre pel so interior como si d’un túnel se tratara. La calzada traviesa’l cuévanu acompañáu nel so percorríu per un pequenu regueru. Del otru llau, la encantadora aldea de Cueves, un pueblu típicu asturianu con una perimportante concentración d’horros. Un conxuntu que dexa al visitante plasmáu frente a la espectacularidá de les formaciones que va contemplando.